BadgeKorsakowweb-11.jpg

De reünie.

 

Ja, zo leek het wel.

Elkaar een paar maanden niet meer gezien en dan lijkt het wel op een soort reünie.

De zuidelijke zon had duidelijk zijn sporen bij velen nagelaten.

Het leken wel vakantiegangers. Bruin gebrande rijpere jeugd in korte broeken.

 

In een oververhitte Wetering, door het snikhete weer van de laatste dagen, zagen we er tegenop om naar de toch altijd iets warmere keuken te gaan op de 1e verdieping.

Tot onze verbazing bleek de hitte er gelukkig mee te vallen.

 

Omdat Toine zijn thema “het kan niet altijd kaviaar zijn” op de toen geplande maand niet tot uitvoering kon brengen door te veel afwezigen, heeft hij dat nu gedaan. En met verve.

De amuse, een soort een-haps-cracker ging erin als koek.

 

Daarna het soepje. Het heette een “knoflook kaassoepje”. Allemachtig.

Vierentwintig uur later kon je je nog nergens vertonen vanwege de knoflooklucht.

 

De Tarbot met gebakken oesters en een saus hollandaise met (nep)kaviaar smaakte heerlijk.

 

Het hoofdgerecht, een geribd vulstuk, deed onze magen goed.

 

Maar ‘de toet’ versloeg alles.

Flensjes met chocoladecrème: een ware caloriekraker.

 

We waren allen voldaan.

Met recht: ”het kan niet altijd kaviaar zijn”.

 

Kruitje.